Alleen

Vanuit de bron ontsprongen,
rechtop in de wind staat stil en onbezonnen een eenheid die bemind.

Turend in de verte, verlangend vanuit zijn voelt licht als volle liefde met warmte oh zo fijn.

Geworteld in alleen zijn, vertrouwend op wat is geeft schaduw een omarming voor wat je soms zo mis.

Laat regen, mist maar komen het haalt mij nimmer neer want vertrouwend op alleen zijn warmt zonlicht keer op keer.