Een prikkel, een siddering

Kippenvel op je huid

Gloeiende warmte

Een zweetdruppel die langs je lichaam glijdt

Gedachten die je ver weg leiden

Een vingertop zoekt zijn weg

Langzaam onderzoekend

Een onmiskenbaar verlangen neemt bezit van je lichaam

Je geeft je over en zweeft weg

Overweldigend onbeschrijfbaar maar zo bevredigend

Een oogopslag het morgenlicht

Verlangend ontwaakt een nieuwe dag

Goedemorgen!

Foto gemaakt door Jan Kees Helms. http://www.jankeeshelms.nl

Ik weet hoe het voelt om een buitenstaander te zijn.

Ik weet hoe het voelt om te hunkeren naar wat liefde.

Ik weet hoe het voelt om alleen te zijn.

Ik weet hoe het voelt als degene die je vertrouwt en lief hebt

je jarenlang vernederd en pijn doet.

Ik weet hoe het voelt als je onzeker en bang bent.

Ik weet hoe het voelt als je niet begrepen wordt.

Ik weet hoe het voelt als de mensen waar je altijd voor klaar stond

verdwijnen als jij iemand nodig hebt.

Ik weet hoe het voelt om je kind te zien spartelen en je het liefst hem wil redden

maar je weet dat je langs de kant moet wachten om hem te omhelzen als hij op de kant krabbelt.

Ik weet hoe het voelt als je je koppigheid opzij kan zetten.

Ik weet hoe het voelt om iemand ondanks alles de hand te reiken en

een streep te zetten onder het verleden.

Ik weet hoe het voelt om na tientallen jaren te kunnen zeggen wat je altijd al heb willen zeggen.

Ik weet hoe het voelt als je liefdevol naar je omgeving kijkt.

Ik weet hoe het voelt als je de goedheid in de mensen kan en wil zien.

Ik weet dat je altijd een keuze hebt hoe klein die soms is.

Ik weet dat je nooit uitgeleerd bent.

Dus eigenlijk weet ik nog niets.

Ken je dat?

Dat gevoel als een herinnering als een droom verschijnt.

De klanken van de muziek vullen de ruimte. Langzaam glijd ik weg in de tonen van de song.

Velen jaren lopen door mekaar. Een bloeiende roes waarin wij samen verbleven.

De omgeving versluierd in een gordijn van verlangen. De woorden van de song passen bij ons verhaal. Een kus tegen een boom aan, een aanraking in het park. Mijn lichaam reageert op de beelden die als een droom verschijnen. Soms zie ik jouw wazig en dan ben je helder aanwezig.

Je donkere stem klinkt door de beelden heen. Het sterkst is het gevoel die diep van binnenin mij komt. Een verlangen, een liefde, een houvast en een boel onzekerheid. Maar alles bij elkaar voelt als een vertrouwen, een sterke band tussen twee mensen.

Het voelt als een mensenleven al die gevoelens en beelden maar het is maar kort.

Hoe intens kunnen mensen met elkaar verbonden zijn door hoofdzakelijk woorden. Ons contact bestaat hoofdzakelijk uit woorden en dat is eigenlijk ook wel het mooie en bijzondere eraan.

De muziek speelt verder en ik droom verder of herinner mezelf.

Stil…te

Don…ker

Doel…loos

Rondgaand in een eindeloze ruimte, vragend stilgaand.

Waar moet het heen gaan en waar zal het eindigen.

Zal tijd een vriend zijn of een vijand. Stikkend in onwetendheid wachtend op….

Wat is dat?

Een licht, het is zo fel. Maak het uit!

Ik kan hier niet mee omgaan, het is teveel.

Het verward, brengt onrust, ik kan dit niet!

Het stelt gerust, geeft liefde, omarmd, troost, geeft hoop.

Ogen openen, oren luisteren, gevoel vlamt op.

Maar het kan niet, ik ben niet zoals je zegt, ik kan niet wat jij denkt dat ik kan.

Het is teveel, laat me met rust, ga weg!

Nee, nee kom terug!

Ik heb je nodig, laat me niet alleen.

Help me, laat me zien wat jouw ogen zien.

Ik wil zien, ik wil horen, ik wil voelen.

Ik wil…..schijnen!

Foto gemaakt door Jan Kees Helms. http://www.jankeeshelms.nl

Had ik dit niet zien aankomen?

Was het randje dan dichterbij dan ik kon zien?

Of is dit even een kuiltje in de weg?

Een kuiltje die zo diep lijkt omdat ik het gras eromheen niet kan zien.

Is dit wat een verwarrende verleden teweeg brengt.

En ik weet hoe ik nu ook spartel ik straks weer opstaat en een gevoel rijker verder gaat.

Maar nu geeft de zon geen warmte,

luchten tranen niet op,

hebben woorden geen enkele waarde

Omdat ik niet kan geloven en geen gevoel meer voelt in mijn kille hart.

Dus treur ik om mijn stilte zonder te verdrinken in medelijden.

Ik draag mijn pijn zonder liefde want daarvoor ben ik te boos op mij.

En ook al overheerst het gevoel van vernietiging want blijkbaar is alles niks.

Toch is er morgen weer een morgen en komt er altijd ruimte voor een nieuw begin.

Alleen vandaag eventjes niet…..

Foto gemaakt door Ribbi. http://www.ribbi.be

Wat ben je toch bijzonder.

Wat geef je veel geluk.

Al je liefde op elk moment.

Je kwispelende staartje,

je donkere ogen en je brede lach.

Je troost me, laat me lachen.

Wat ben ik blij dat ik jouw baasje mag zijn!

Foto gemaakt door Ribbi. http://www.ribbi.be

 

Waar twinkelende druppels steeds schijnen onder de maan.
En waar de kleine gouden blaadjes van een wonder schone bloem in alle schoonheid te rusten gaan. Daar woelt het kleine beertje onrustig heen en weer. Zijn warme berenvelletje en de armen van papa beer geven hem geen rust dus woelt hij heen en weer. Ook het maantje doet zijn best en laat zijn zachte manenstraaltjes schijnen op het woelige kleine beertje. En de vogeltjes tjilpen zachtjes en wonderlijk melodietjes in de hoop dat het woelige kleine beertje nu eens rustig slapen gaat. Maar het arme kleine beertje blijft maar woelen en tot ieders grote wanhoop gaat hij ook nog roepen in zijn slaap. De blaadjes van de bloempjes vallen open van de schrik en de twinkelende druppels gaan ineens stromen van verdriet. Maar papa beer houd het hoofd koel en luister naar wat het kleine beertje roept. Hij luistert en luistert en dan is daar een glimlach. Papa beer fluistert een vogeltje wat zachtjes in zijn oor. En zo snel zijn vleugeltjes kunnen vliegt het vogeltje ervan door. Verbaasd wacht een ieder in grote stilte af op wat komen gaat wat dat ook wezen mag. Geritsel van de bladeren en gestamp door het hoge gras verraad en komst van…ja wie maar komen mag. Het is het grijze konijntje wat daar tevoorschijn komt en het is ook het liefste vriendje van het kleine beertje. Papa beer vraagt het konijnen vriendje of hij wil blijven slapen want het kleine beertje roept hem omdat hij hem zo mis. En als een echte vriend gaat het konijntje stilaan liggen naast het kleine woelige beertje. Zodra hun pootjes elkaar raken komt het woelige beertje in ruste. Vriendjes horen ook altijd bij elkaar te zijn omdat dat zo fijn voelt. En iedereen kijk tevreden hoe het kleine beertje en het grijze konijntje vredig verder slapen met hun pootjes ineen..

 

 

Kon het vuur maar eeuwig branden
in dit hels en intense gevoel
waar warmte zich verspreid
en het hart zich laat omarmen
intens verweven met de liefde
die voortvloeit in wat men wilt
aanbeden in verlangen
stilt de honger van het genot
in een schreeuw van een orgasme
waar liefde hongert in gevoel

 

Met tranen die zich vullen
met de wanhoop van het gemis
rolt de illusie over de gloeiende wangen
waar de lippen likkend voeden
groeit de kracht tot een impuls
om het hoofd te rechten
en voort te gaan in een geloof

sterke vleugels spreiden zich
glinsterend in de zon
vliegend naar de vrijheid
waar de eenheid verder reikt
dan het oog wil laten zien
voelend in de ziel
is waarheid in geloof

In de stralen van de ochtendzon
als de dauwdruppels glinsteren op de bladeren
zoeken smachtende lippen naar antwoord
in de veilige sterkte van verstrengelde armen
om in een vlaag van overheersende verbijstering
zich over te geven aan wat de liefde verwoord