Zien door de ogen maakt het hoofd stil.
Gedragen door wind in geloof wat ik wil.
Voel ik de zon in warmte op mijn huid.
Simpel vol leven in stilte vooruit.

In de zachtheid van omarming vind het woord een nieuwe plaats.
Wordt gevoel opnieuw gewogen, is emotie weer wat waard.
Neemt de groei ineens een plaats in, daar waar het licht weerkaats.
Laat het leven een puur mens zien als de lucht is opgeklaard.

Het sprookjesbos ziet er magisch uit in het sprookjesboek door de laag sprankelende sneeuw. Het is een vredige stille nacht tot een luid gekrijs galmt door het sprookjesbos. Sneeuwwitje schiet omhoog, stoot haar hoofd tegen de prins en een stuk appel vliegt uit haar keel. De spiegels van de boze koningin breken in stukken. En de reus rolt van de bovenwereld langs de bonenstaak naar beneden. Alle sprookjesfiguren haasten zich door de bladzijden heen tot ze in het midden van het boek bij het gekrijs aankomen. Daar ligt een baby. “He ho, he ho, dat hoort niet zo” zeggen de dwergen. Alle sprookjesfiguren staan verbaasd om de baby heen. Voorzichtig snuffelt de grote boze wolf aan de baby. “Niet van hier” zegt hij “de inkt is veel te oud voor het sprookjesbos”. Ook de wijze uil komt tot de conclusie dat de baby verdwaald moet zijn want hij past in geen één sprookje. Er wordt druk gediscussieerd. De goede fee komt met de oplossing. Terwijl de spinnen stevige draden om de baby spinnen maakt zij een magische ster. De draden worden vastgemaakt aan de ster en dan stuurt de goede fee de ster met een toverspreuk op reis. Terwijl de ster met de baby langzaam uit het sprookjesbos verdwijnt zoeken de sprookjesfiguren weer hun bed op in hun eigen hoofdstuk.
En de ster zweeft door de stille nacht naar het oudste boek dat hij kan vinden. Daar landt de baby zachtjes in een kribbe met stro en de ster die houdt de wacht in deze magische nacht.

Als de stroming in een beekje,
volgt een traan zijn eigen weg.
Zijn emoties soms als golven,
vertellen ze meer dan dat je zeg.

De taal van je gevoelens,
sprekend vanuit je hart.
Geven glans aan heel je wezen,
ook al voelt het soms verward.

Laat je glans stilaan vloeien,
wees trouw aan je bestaan.
En je beekje zal voort stromen
zodat jij je eigen weg kan gaan.

Neem de schaduw van verlangen
in de warmte van de lucht.
Geef de zachtheid van begeerte
volop ruimte voor een vlucht.

Laat de energie van liefde
in alle vrijheid zweven.
Buig het hoofd en ontvang
in eerbied voor het leven.

Lief, samen lief
in aanraking zo stil
Lief, samen lief
in liefde zo pril

Lief, samen lief
geeft stroming gevoel
Lief, samen lief
in warmte zo zwoel

Leg je hand lief op de mijne en bescherm mijn warme hart
Laat mijn woorden vol verschijnen
en dan delen we de smart

Voel de warmte in ons stromen
samen in een simpel zijn
Zo gaan momenten niet verloren
en is tijd met jou heel fijn.

Laat los, geef de aanraking gevoelens zo vol.
Verwikkeld gebonden,
in zachtheid met lol.

Beweeg in de ruimte,
veranderlijk spel.
Gevend vermaken,
in fases soms fel.

Handen stil gevouwen
Een eenheid in het zijn
In liefdevol vertrouwen
Samen op één lijn

Wenselijk verlangen,
gevangen in een hartslag.
In zachtheid ontvangen,
een liefdevol ontzag.

Melodie in de stilte,
vertrouwen in zijn.
Bespelen van ruimte
maakt samenzijn fijn.