In nederigheid

kniel ik aan je voeten

mijn hart gebroken

alle hoop vervlogen

een eind is niet altijd een nieuw begin.

In ongeloof

mijn hoofd gebogen in gedachten

mijn tranen opgedroogd

alle kracht verzwakt

een eind is niet altijd een nieuw begin.

In stilte

blijft de kilte overstromen

mijn liefde loslaten

alleen in het donker

een eind is soms het einde.

Vol van liefde je omarmen, in het leven naast je staan.

Stil van liefde je nog voelen, ook al moest ik je laten gaan.

Licht van liefde vult de dagen omdat jij nog voelbaar bent.

Sluiers van liefde in de nacht, blij dat ik jou hebt gekend.

Als verlangen wordt gevangen in alleen een aards gebeuren.
Vluchtig vol van actie in een ruimte zonder kleuren.
Een voorbij gaan zonder diepgang maar vol van vuur en passie.
Steeds eenzelfde einde, verlangend naar compassie.

Kijk voorbij het aards gebeuren, wordt gevangen door de stem.
Vind dat wat je doet ontwaken in de ogen die je ken.
Het verlangen kiemt de bloemen in een groeiend spel van kleuren.
En de aarde woelt van binnen waar de passie laat verscheuren.

In het wild gebeuren kleurt een melodie je zijn.
Is er meer dan aards gebeuren en maakt het samen zijn zo fijn.
Laat de aarde trillen, vol van passie gevuld met vuur.
Geef het kleurenspel de geuren van dit geliefde avontuur.

Valt de weg niet meer te wijzen door begroeiing op je pad.
Voel de wind dan zachtjes waaien bij elke nieuwe stap.
Hoor je hart dan zachtjes fluisteren en luister wat het zeg.
Dan vindt je in vertrouwen je eigen unieke weg.

Foto; Jan Kees Helms

In het helder licht van duister op de stilte van de dag komen hart en ziel weer samen schenkt het leven weer een lach.

Wat de twijfel is voor het duister is de liefde voor het licht en de één valt samen met de ander voor een helder, zuiver zicht.

Laat de woorden dus maar vloeien langs de hobbels op mijn weg want ze laten me zacht voelen in alles wat ik zeg.

En met deze schat aan waarde zet ik mezelf in het zicht met de eenheid vol bezwaren en een liefdevolle plicht.

Beste volgers, vrienden en bekenden,

Mijn nieuwe boek ‘Etheria’ is gepubliceerd! Na veel uren van zwoegen achter mijn PC, de nodige – tijdelijke – writers blocks en wat ‘geniale ingevingen’ is het nu eindelijk klaar en ik ben er ontzettend trots op! Ik heb mijn boek uitgegeven via Brave New Books en daar is het onder andere ook te koop.

Hieronder staat een korte omschrijving van mijn boek:
Stap in de wereld Etheria waar we Betula volgen op haar weg vol uitdagingen. Ze begint vol goede moed aan een nieuwe fase in haar leven. Nooit had ze van te voren kunnen bedenken dat ze zo op de proef gesteld zal worden. Zal het haar lukken om het kwaad te bestrijden zonder zichzelf te verliezen? Gelukkig krijgt ze hulp van bijzondere vrienden die haar onvoorwaardelijk steunen. En ze ontmoet Igbra, de man die haar zal begeleiden en haar de inzichten zal geven die ze nodig heeft om te kunnen overleven. Een verhaal vol onverwachte wendingen in een fantasiewereld die toch wel veel overeenkomsten heeft met onze eigen wereld.

Hopelijk heb ik hiermee jullie interesse kunnen wekken in mijn boek. Het is te koop op http://www.bravenewbooks.nl/books/226138

Met vriendelijke groet,
Patricia Schildt

In verwarring van ontroering geeft de stroming zacht de rust.
Door de ruimte van de schaduw vloeit water als het aarde kust.

In beroering door gevoelens verstrikt in wat het hart je zegt.
Laat het hoofd het water golven in een rimpeling van ’t gevecht.

Geef de lust de vrije ruimte.
Laat het stromen in genot.
Omrand het met wat liefde.
Beslis de stroming dan het lot?

Zoveel stromen in het leven.
Gevoel verward tot aan het eind.
Beleving brengt je in beroering.
Geloof temt stroming dat omlijnt.

Vanuit de bron ontsprongen,
rechtop in de wind staat stil en onbezonnen een eenheid die bemind.

Turend in de verte, verlangend vanuit zijn voelt licht als volle liefde met warmte oh zo fijn.

Geworteld in alleen zijn, vertrouwend op wat is geeft schaduw een omarming voor wat je soms zo mis.

Laat regen, mist maar komen het haalt mij nimmer neer want vertrouwend op alleen zijn warmt zonlicht keer op keer.

Als gedachten mij verstikken.
En gevoelens steeds verstrikken.

Als licht zich blijft verschuilen.
En mijn hart steeds weer moet huilen.

Als mijn spiegel zo donker is.
En de lucht ziet wat ik zo mis.

Als het leven ruimte ziet.
Laat jij dan zien wat mij niet verliet?