Had ik dit niet zien aankomen?
Was het randje dan dichterbij dan ik kon zien?
Of is dit even een kuiltje in de weg?
Een kuiltje die zo diep lijkt omdat ik het gras eromheen niet kan zien.
Is dit wat een verwarrende verleden teweeg brengt.
En ik weet hoe ik nu ook spartel ik straks weer opstaat en een gevoel rijker verder gaat.
Maar nu geeft de zon geen warmte,
luchten tranen niet op,
hebben woorden geen enkele waarde
Omdat ik niet kan geloven en geen gevoel meer voelt in mijn kille hart.
Dus treur ik om mijn stilte zonder te verdrinken in medelijden.
Ik draag mijn pijn zonder liefde want daarvoor ben ik te boos op mij.
En ook al overheerst het gevoel van vernietiging want blijkbaar is alles niks.
Toch is er morgen weer een morgen en komt er altijd ruimte voor een nieuw begin.
Alleen vandaag eventjes niet…..
Foto gemaakt door Ribbi. http://www.ribbi.be
Patricia's wereld 